Pagina's

zondag 17 november 2013

4. Plan

Mijn moeder is schrijfster. Afgelopen maanden was ze bijna helemaal in beslag genomen door de laatste fase van het schrijven van haar nieuwste boek. In Persephone's Armen is de roman waar ze bijna twintig jaar aan gewerkt heeft (met tussenpozen voor andere boeken en artikelen). Nu was de tijd daar om de laatste meters te sprinten. In de loop der jaren hadden wij geleerd, als mama schrijft is ze niet bereikbaar. Wij, liefhebbende familie, wachten gewoon tot ze de champagne opentrekt en het nieuws brengt dat haar boek af is. Dan weet je, she's back!

In september was het zo ver. Toen ze eenmaal uit haar grot gekropen was, belde ze vanuit Limburg waar ze voor de gelegenheid op vakantie was. Natuurlijk had ik haar na deze zomer ook wat te vertellen.
Hoi mam! Gefeliciteerd met je boek!! En natuurlijk welcome back! Ik heb nieuws. Ik heb een nieuw plan met mijn leven. In december ben ik klaar met mijn bachelor (misschien wel eerder hoorde ik deze week) en ik wil dan denk ik stoppen met studeren. Of nou ja, stoppen, nog niet gelijk door zeg maar. Ik ben er wel een beetje klaar mee, met dat studeren. Dus het leek me een goed moment om na mijn bachelor er even tussenuit te gaan. Een half jaartje, of misschien ander half. Ik weet toch nog niet welke master ik wil gaan doen. Ik weet zelfs niet óf ik een master wil doen! Dus ik denk dat ik maar eens ga kijken wat er gebeurd als ik 'uit het systeem stap'. Lijkt me wel spannend. Geen stufi en zo. En dan moet ik natuurlijk een ander huis gaan vinden, want in dit huis kan ik alleen wonen als ik student ben. Dus dan moet ik gaan werken. Ik weet nog niet wat hoor. Misschien iets sociologisch, als dat lukt natuurlijk. Of anders gewoon in een winkel of zo. Een boekwinkel lijkt me wel wat. Ja, dus dat. Goed plan hè. Wat vind jij?”
Mam: “Goed plan? Waar komt dit nou weer vandaan?! Je plan was toch om een jaar langer over je bachelor te doen? Omdat je het studeren zo leuk vindt en zo veel mogelijk wil leren. Dát was je PLAN hoor! Ik vind dat je door moet gaan, ook als het even niet zo lekker gaat. Kom op zeg, dit is de eerste hobbel in je studie. En wat wou je dan gaan doen zonder diploma? Wie gaat een bachelor sociologie aannemen? Dat is toch niks? Wat voor werk wil je gaan doen? In een boekhandel?! Als het nou nog iets voor je carrière was, maar zómaar werken... Ik zeg altijd: als je doet waar je hart ligt, komt er vanzelf een manier om er geld mee te verdienen. Nee. Ik vind het helemaal niks. Ik kan hier niet achter staan hoor”.
Oh. Wow. Maar maar maar.... Ik voelde me ineens weer een klein kind. En ik werd boos. Natuurlijk had ze hier niks over gehoord. Ze kwam net uit haar schrijfgrot! Maar anderzijds, ze was natuurlijk wel degene die me had opgevoed en me had geholpen met al mijn levenskeuzes in het verleden. Ik neem haar advies altijd heel serieus. Ik kon het niet zomaar negeren. Haar mening galmde nog een tijd na. De vraag die aan die galm kleefde was: wanneer ben je oud genoeg om écht zelf je eigen keuzes te maken? Zou ik ooit volwassen worden en mijn moeders advies als gewoon advies kunnen beschouwen? Of zou ze altijd een zwaargewicht zijn in mijn keuzes?
Mama had me wel de toestemming gegeven om zelf te kiezen: “Ja, ik weet best dat je toch wel gaat doen wat je zelf wilt. En dat is je goed recht. Maar ik kan hier niet achter staan, sorry meid.”
Er achter staan. Dat klonk als 'ik wil hier geen verantwoordelijkheid voor nemen'. Waarschijnlijk was het voor mijn moeder dus ook een mijn-kind-wordt-volwassen-kwestie: vanaf wanneer hoef ik geen verantwoordelijkheid meer te nemen voor mijn dochter en haar keuzes?

Toen ik wat meer afstand van het gesprek kon nemen kwam ik achter waar het 'fout' was gegaan. Ik klonk als een tiener met een totaal onsamenhangend verhaal. Het was ook niet echt een plan te noemen. Mijn moeder had verdomme ook altijd gelijk. Het hele relaas dat ik tegen haar had opgehangen was misschien meer een richting dan een plan. Mijn wijze moedertje kwam tot dezelfde conclusie. Voor dit warrige twintigers verhaal van haar dochter was haar basishouding voldoende: Ik vertrouw in je, je kan het. Voldoende voor mij, en voldoende voor haar.




4 opmerkingen:

  1. Wat een mooie blog! ;-)

    Heel herkenbaar ook. Ik heb ook net besloten om geen master te gaan doen na mijn bachelor. En het voelt als een bevrijding! Klaar met het wetenschapssysteem, waar ik aangemoedigd word om niet te persoonlijk betrokken te zijn, want dan is het niet objectief genoeg! Blegh. Nog twee vakken en een eindwerkstuk en dan ben ik weg!

    Maar dan wat.. Mijn tutor zegt hetzelfde als je moeder: van de oude stempel? Een bachelor diploma zou niks waard zijn..! Maar mijn studieadviseuse en loopbaancoach zeggen dat ik mijn hart mag volgen. Fijn om ook een ander geluid te horen. Maar de keuze ligt bij ons en wij zijn daar inmiddels zelf helemaal verantwoordelijk voor dunkt me.

    Goh, en dan roept het verlangen om gewoon moeder en huisvrouw te worden ook wel. Lekker makkelijk ;-) En alle tijd om met onze passie bezig te gaan..! Hmmmm..! Ik zie dat feministische carrieregedoe eigenlijk helemaal niet zitten ook!

    Kus!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. "Ik klonk als een tiener met een totaal onsamenhangend verhaal. Het was ook niet echt een plan te noemen. Mijn moeder had verdomme ook altijd gelijk." Hahaha mooi typerend dit. Ik heb pngeveer hetzelfde gehad met mijn moeder. "Mam ik ga er even een jara tussen uit om kunstenaar te worden. Misschien daarna een master, misschien niet. Goed plan he?" Dat werkte ook niet :P Ik heb een compromie gedaan en half om half studeren en kunstigheden. Moeders hebben (jammer genoeg :P) ook altijd gelijk. Maar wij ook best vaak. En vaak komen onze en hun meningen uiteindelijk op hetzelfde neer.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. PS. Ik zie dat feministische carriere gedoe ook niet zo zitten. Tenminste het feministische gedeelte wel, het carriere gedoe niet. In ieder geval niet in de traditionele zin.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Hoe ziet een feministische carrière eruit Estrelle?

    BeantwoordenVerwijderen