Pagina's

zondag 1 december 2013

6. Solliciteren is schrijven

Toen ik weer een beetje gewend was aan het studeren, moest ik ook verder met onderzoeken wat ik dan na mijn studie wilde. Ik mailde een oud-docent van me of hij tijd had voor koffie. Tijdens werkgroepen had hij ons altijd gestimuleerd om, naast veel te leren en te lezen, ook een sterke en goed onderbouwde mening te vormen en bovenal om je passie te volgen. Inmiddels heeft hij een promotieplek gevonden bij de docent die hij gedurende zijn studententijd bijna wezenloos had geadoreerd. Precies de man die ik nodig had dus. Van hem kan ik iets leren als het gaat om passie.
In een café vlak bij zijn nieuwe werk bestelden we een biertje en praatten we over zijn baan. “Het lijkt op studeren, maar een paar tandjes harder werken als in de master, die weer op zijn beurt pittiger was dan de bachelor.” Ik vertelde dat ik zo in de war was over wat ik na de bachelor wilde en dat ik dacht aan de journalistiek. Enigszins verbaast vroeg hij of ik geen sociologiemaster wilde doen.
Socioloog worden gaat namelijk prima samen met schrijven. Hij deed het immers ook. Wat bleek: naast bevlogen docent, promovendus en fanatiek flamengo liefhebber, was hij óók nog eens redacteur van één online en één offline tijdschrift. Voor het online tijdschrift zou ik zo iets kunnen schrijven zei hij. Sowieso bij opinie tijdschriften en dergelijken. “Gewoon opschrijven en sturen. Als je afgewezen wordt bij de Groene Amsterdammer, stuur je het naar de krant en daarna naar een onlinetijdschrift, zoals het onze, en anders post je het gewoon zelf op een blog of zo.”
Zo had ik er nog niet over nagedacht. Ik zat elke keer naar vacatures te kijken, naar de vraag van journalistieke werkgevers, maar mijn docent sprak over mijn aanbod. Bij een sollicitaties moet je altijd een artikel opsturen. Beter schrijf je die gewoon alvast. Bovendien hebben veel kranten een opiniepagina of zelfs -katern waar reacties en artikelen van lezers staan. Dat is een soort open podium voor beginnend journalisten.

Vanaf die dag kreeg ik met enige regelmaat vacatures toegestuurd door mijn oud-docent. De eerste was voor redacteur bij een feministisch tijdschrift. Leuk, er wordt naar redacteuren gezocht! Maar een feministisch tijdschrift... Is dat nou de beste opstap van mijn 'carrière'?
M'n moeder lachte me bijna gelijk uit. “Jíj, een feminist?!” Natuurlijk had ze weer gelijk. Ik ben ook niet een echte feminist. Tenminste, niet het klassieke jaren zestig-type. Maar ik ben wel opgevoed door een feminist en met de bijbehorende normen en waarden. Bovendien had ik in mijn studie veel over gender geleerd, dus daar wist ik wel iets van. Uiteindelijk ben ik wel een vrouw die zelfstandigheid belangrijk vindt, die boos wordt als vrouwen nadelig behandeld worden of als genderongelijkheid met gekunstelde evolutionair biologische onzin vergoelijkt worden. Ga nou weg! Maar is dat genoeg om feministisch journalist te worden? Hoeveel artikelen zou ik daarover helemaal kunnen schrijven? Één per week? Misschien.
Ik kon het in ieder geval proberen. Bovendien als je om hulp vraagt, moet je het wel aangrijpen. Ik kroop in mijn pen om een idee dat ik had gekregen naar aanleiding van een toneelstuk uit te werken. Hamvraag van het artikel: 'Ben ik, hoogopgeleide vrouw, (mede)verantwoordelijk voor wereldproblematiek als ik mijn leven niet wijd aan het oplossen ervan?'
Het duurde drie weken voor ik het artikel en de sollicitatiebrief op papier had. Alle begin is moeilijk zullen we maar zeggen. Opgestuurd en niks van gehoord. Dacht ik. Tot ik een mailtje kreeg waarin stond dat ik niet het geschikte profiel had voor de webcoördinator. Pardon? Wat bleek: ik was in het verkeerde postvakje terecht gekomen.
Weer een maand later kreeg ik een mail of ik binnenkort eens op gesprek wilde komen over het redacteurschap. Gaaf! Toch? Maar ineens had ik er geen tijd meer voor om wekelijks een artikel te schrijven. Ik had alles al weer vol gepland en was niet meer zo enthousiast voor de functie. Feminisme, dat is toch ook niks voor mij. Na bijna twee weken (schaam!) mailde ik pas terug dat ik helaas geen tijd meer had om voor het tijdschrift te schrijven. Suf, suf suf. 
Stom ook om te reageren op iets wat je eigenlijk niet wilt, alleen maar om het te proberen. Je passie is niet het naampje, 'journalistiek' welke dan ook, maar het gevoel erbij. Bij feminisme kreeg ik dat 'ja dit wil ik' gevoel niet. Doorzoeken dus waar ik dat gevoel wel krijg. 
Trouwens, dat artikel is natuurlijk nooit gepubliceerd. Dat moet ik maar eens rond gaan sturen!


2 opmerkingen:

  1. hey lieverd! Wat een ontwikkelingen zeg! Mag ik je de raad geven om de volgende optie om ergens op gesprek te komen altijd aan te nemen? Misschien is het wel heel iets anders dan je verwacht ( is het altijd) en heel erg tof.. en zo niet dat is het goud waard om gewoon ervaring op te doen met solliciteren.. want die kans krijg je niet zo vaak:P En als je dan bij een volgend gesprek de baan echt wil, verloopt dat misschien al weer wat beter. Solliciteren is namelijk ook een vak appart heb ik gemerkt bij SGS. heel veel liefs uit ver weggistan!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. I did! :D Zie blog 9: http://schrijfsterre.blogspot.nl/2013/12/9-je-weet-dat-we-geen-geld-hebben.html

    BeantwoordenVerwijderen