Pagina's

zondag 29 december 2013

9. Je weet dat we geen geld hebben?

Na het mailtje van Heleen over de organisatie die iemand zocht om een seksuele voorlichtingsles te testen, mailde ik dat ik interesse had en graag eens langs kwam voor een gesprek. Ik was welkom. Vanuit college fietste ik naar het imposante pand in de binnenstad, trok voor de deur een schoon t-shirt aan en checkte mijn make-up in een etalageraam. Ik was keurig op tijd. De enige aanwezige werknemer moest nog even een e-mail afmaken. Kennelijk kon het mailtje niet een kwartier wachten en ik wel. Was dit een grap, een soort proef, of een vijftiger die nog niet zo gewend was aan de nieuwe communicatie mores? Ik onderdrukte mijn onzekerheid over de toestand en keek rond in het kantoor: poster over seksuele diversiteit, voorlichtingsboekjes, veel paars en regenboogkleuren.
Toen het mailtje was verzonden en we iets te drinken hadden, kon het gesprek beginnen. De werknemer bleek de financieel directeur van het bedrijf te zijn en vroeg naar mijn ambities. Ik vertelde dat ik opzoek was naar een baan (of stage) voor een half jaar of langer vanaf februari, wanneer ik klaar zou zijn met mijn bachelor.
De directeur nam het woord: “Je weet dat we geen geld hebben?” Eeh, nee, dat wist ik niet. Jullie zijn toch een bedrijf? Jullie verkopen toch dingen? Posters, boekjes, lollies in regenboogkleuren en seksuele voorlichtingslessen? Verkoop is toch geld? Ik probeerde niks te laten merken, knikte geïnteresseerd en luisterde naar wie zij waren en waar zij naar opzoek waren.
Ze hadden twee of drie vaste werknemers en meestal nog een aantal stagiairs. Er waren twee projecten waar ik geschikt voor zou zijn. Het bedrijf pretendeerde 'het enige bedrijf dat seksuele voorlichtingslessen ontwerpt op wetenschappelijke basis' te zijn. Dat de Rutgers Stichting (al veertig jaar het grootste Nederlandse onderzoeksinstituut als het gaat om seksualiteit) ook seksuele voorlichtingslessen ontwerpt, werd even genegeerd, ondanks dat ze met de Rutger Stichting samenwerken.
Nu was er een les ontworpen en moest er middels een reeds opgestelde enquête geconstateerd worden of de les inderdaad zo werkte als bedoeld was. Een perfect stageproject voor een universitair student. Ik bijvoorbeeld. Als het onderzoek goed ging kon ik het misschien zelfs publiceren in een wetenschappelijk tijdschrift! Maar ik moest niet verwachten dat dat snel zou lukken. Zo'n publicatie kon wel een jaar of twee duren.
Over geld gesproken. Dat was er dus niet. Over een maand zouden ze de begroting voor 2014 rond hebben. Maar ja, crisis en zo. Het was zelfs maar te hopen dat ze hun eigen personeel konden betalen. Dat ging begrijpelijkerwijs vóór stagevergoedingen.
We spraken af dat we na een maand nog eens contact met elkaar zouden opnemen. Dan kon ik er even over nadenken en dan konden zij mij meer duidelijkheid geven over de financiën. Want ja, hoe begrijpelijk het ook allemaal was, hoe moest ik rondkomen als ik niet studeerde maar wel fulltime stage liep?
Aanvankelijk vond ik het hele verhaal leuk klinken. Echt wetenschappelijk onderzoek doen. Wetenschappertje spelen. Ik had al wel eens een stage gelopen, onderzoek gedaan, maar dit was buiten de universiteit in en echt bedrijf. Maar langzaamaan drong tot me door dat de goede man mij niks wilde betalen voor deskundige kennis en vaardigheden, waar ik (of iemand anders) drie jaar voor gestudeerd had. Bovendien wilden ze hun kwalitatieve pluspunt, seksuele voorlichting op basis van wetenschappelijk onderzoek, halen uit het werk van een stagiair.
Dit bedrijf kon zulk werk schaamteloos van een stagiair vragen. Het is immers crisis en in heel veel andere bedrijven vervullen stagiairs functies die vroeger startersfuncties waren. Om mij heen nemen medestudenten en afgestudeerden de gaafste banen aan, werken zich uit de naad en 'bouwen aan hun netwerk en cv', maar zonder een cent ervoor te vangen. Leuk, leerzaam maar ook een luxe dat/als je je dat kan veroorloven. 
Bij nader inzien zag ik mijzelf niet bij dit bedrijf stage lopen. Als ik dan zo nodig stage moest lopen, dan bij een gigantisch bedrijf met veel aanzien en contacten s'il vous plaît. Ik had nog een maand of drie om zo'n plek te vinden en besloot nog wat tijd en ruimte om aan de uitvoering van deze droom te werken. Misschien verkeek ik me gruwelijk op dit bedrijf, liet ik een geweldige kans lopen. Dat bleef een gok. Aan de andere kant, misschien zou er iets nog beters, geweldigers en betaalders zich komende tijd aandienen.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten