Pagina's

zondag 19 januari 2014

12. De Tamar & Sterre Show

Als een kind naar zijn verjaardag keek ik uit naar de eerste radio-uitzending die iksamen met Tamar zou maken. Maar voor we on air konden moest er aardig wat voorbereid worden. Meer dan ik had gedacht. Ik dacht, je nodigt twee mensen uit en ziet wel waar het schip strand. Fout, er is een columnist die op de hoogte gesteld moet worden van het thema, er moeten liedjes gevonden worden, er moet een draaiboek gemaakt worden, je moet je verdiepen in de gast, het interview voorbereiden en een technicus regelen. Vergeet ik nog iets? Oh ja, je moet het samen doen.
Er ontstond een gekke verhouding tussen Tamar en mij. Bij wijze van ontgroening moest ik de eerste uitzending zelf voorbereiden, maar natuurlijk wilde ze me over alles adviseren. Het was een beetje categorie in het diepe gegooid worden met een badjuf inclusief hengel aan de kant. Ik had geen watervrees, maar ik was wel bang voor die haak. Hulp van een vriendin was moeilijk te accepteren. Want als vrienden ben je gelijk aan elkaar. Hoewel zij al een jaar lang radio-uitzendingen maakte, kon ik mijn eigenwijsheid niet intomen.
Daarbij kwam dat koffiedrinken, samen eten maken of stappen veel leuker is dan bijles radiomaken. Het was niet een uitzondering dat we op een avond vol van de sushi, nippend aan de bloody mary de laptop openden om samen een brief te schrijven, om 'm een half uur later weer dicht te doen. Dronken kun je immers beter geen e-mails versturen en wodka is lekkerder zonder tomatensap.

In de week voor de uitzending liep de samenwerking tussen mij en Tamar stroever en stroever. Bovendien hadden we met al het dineren en feesten en koffiedrinken onze tijd die we hadden voor de radio zo'n beetje opgemaakt. We hebben beiden een zeer volle agenda en precies 2,4 uur per week tijd voor de radio ingepland.
Die ochtend zette Tamar de microfoons klaar en haalde ik koffie en thee voor ons en de gasten. We hadden tien minuten om op dezelfde frequentie te komen. De gasten kwamen, we maakten de uitzending en niemand die de show gehoord heeft had gemerkt dat we niet de beste voorbereiding ooit hadden gehad. Zo professioneel zijn we blijkbaar wel weer.
Tijdens de uitzending moest ik mezelf een paar keer wakker maken uit een dagdroom. Ik hoorde in mijn hoofd resoneren: 'Ik maak nu radio. Ik maak nu radio! This is for real', om me vervolgens tot de orde te roepen: 'Inderdaad en luister goed naar wat de gast zegt, anders kun je geen goede vervolg vraag stellen. Koppie erbij houden.'
Het maken van een radio-uitzending was niet eng, zoals ik had verwacht. Het leek veel op wat ik al gedaan had met mijn studie: interviewen. Het verschil was dat er meer tijdsdruk was (tik tak, nog 1 minuut en dan moeten we over naar een liedje). Interviews voor m'n studie duurde gemiddeld twee keer zo lang als bedoeld, dus deze manier was fijn om de tijd te leren managen. Gek toch dat het elke keer zo is dat als je iets nieuws begint de moeilijkheden precies zitten waar je ze niet verwacht. Niet het radiomaken wat hetgeen waar ik me in moest oefenen, maar het samen radiomaken. Samen met een vriendin. 
 
Het duurde nog een paar uitzendingen voor Tamar en ik onze draai als collega's te vonden, maar we hielden beide onverminderd veel lol in het radio maken. Het werd een mengeling van vlotte babbels en serieuze gesprekken over wetenschap waarbij we de gasten en elkaar uitdaagden om uit de schuilplaats te komen. Bij de derde uitzending zei een gast na afloop dat we zo'n goed radiokoppel waren. Wow.. Score!



Geen opmerkingen:

Een reactie posten