Pagina's

zondag 26 januari 2014

13. Reacties, commentaar en een aanbod waar je van zou dromen

Hoewel ik mij al sinds de zomer voor had genomen om te gaan bloggen, ervoer ik een flinke drempelvrees. Welke website was het best? Wilde ik wel of geen reclame maken voor mezelf? En zo ja, hoe dan? Op een herfstdag waarop ik moest werken in het verre zuiden kwam ik in de trein een lid van het strijkerscollectief Fuse tegen. Ik had eens een recensie over een show van hun geschreven voor een studentenblad. Ik sprak haar aan om te zeggen dat ik het zo'n leuke show had gevonden. Ze herinnerde zich de recensie nog goed en op haar beurt was ze mateloos enthousiast over wat ik had geschreven. Ik bleek precies verwoord te hebben hoe ze zichzelf zien. 'Als geen ander,' zei ze zelfs. Ondanks het aandringen van mijn omgeving om te gaan bloggen, strok deze nagenoeg vreemde me over de streep. Je moeder is onvoorwaardelijk trots en je vriendje leest je artikelen door een roze bril, maar een vreemde, hoe paradoxaal ook, kan lezen wat je schrijft, zonder een filter van mijn jarenlange charme :P.
Diezelfde treinreis nog collecteerde ik lege velletjes papier bij mensen in de coupé en schreef met de pennen waarmee ik enquêtes af moest nemen mijn eerste blog op papier. Eenmaal thuis ging ik op het internet aan de slag. Hoe werkt dat, bloggen? Een paar keer klikken verder had ik ineens min of meer per ongeluk een blogspot aangemaakt. Tja, dan maar gelijk die blog online zetten. Ik had 'm immers als klaar liggen. 
Eerst had ik het alleen aan, uiteraard, mijn moeder en vriendje verteld. Maar toen een vriendin 'm ook had gelezen, stond ze erop dat ik 'm zou delen op Facebook. Mijn Facebook post leverde honderd views op! Lang leve ongecensureerd vriendschapsverzoeken accepteren. De tweede blog werd gedeeld door hierboven genoemde vriendin: een verdubbeling van het aantal views. Kicken! De derde blog werd gedeeld door drie mensen: 500 views!!
Reacties kwamen binnen via Facebook, whatsapp en real life. Zo gebeurde het dat ik op de borrel van mijn studentensportvereniging stond en een oud-coachkindje tegen mij zei: "Zo, dus jij wilt moeder worden?" Niet helemaal de boodschap die ik had gedacht uit te dragen in m'n eerste blog, maar toch leuk dat ze in ieder geval de titel van de blog hadden gelezen! Zoveel reacties waren positief, echt ongelooflijk leuk. Mensen vonden het leuk, heel veel herkenden zich in het verhaal en ze keken uit naar de volgende blog! Wat een stimulans zijn zulke reacties voor het verder schrijven.
Het enige wat ik misschien een beetje twijfelachtig vond is dat mensen zeiden dat ik het zo gevoelig kon opschrijven. 'Dat zou ik niet durven.' Legde ik teveel van mijn ziel bloot? Je hebt geen controle over wie het leest en dat heeft best iets engs. Ik besloot enigszins anoniem te blijven. Dat wil zeggen geen namen en bedrijven noemen. Iedereen in mijn blog heeft een pseudoniem gekregen. En ik zag er ook van af om mijn cv op de site te zetten, wat ik aanvankelijk wel van plan was geweest. Als je het echt wilt kun je me wel vinden, zo bleek.
Na het plaatsen van mijn derde blog gebeurde iets wat ik in mijn wildste dromen niet had durven hopen. Terwijl ik nietsvermoedend op de bank bij mijn pa de anatomie van de genitaliën probeerde te begrijpen (lees: zat te studeren), werd ik gebeld door een onbekend nummer: “Ja hallo met Bert. Ik heb je nummer via je vriendje gekregen. Ik heb je blog gelezen en ik vind hem leuk. Heb je mijn mailtje gehad?”
“Huh? Oh dankjewel. Ik heb had het mailtje waarschijnlijk wel ontvangen, maar mijn vader heeft geen draadloos internet, dus mijn mobiel had mij hiervan nog niet verwittigd,” stamelde ik. “Oh nou het zit zo: ik vond je blog leuk en ik zoek iemand die een verslag kan schrijven van een evenement over sociale zekerheid. Het is volgende week. Kun je en wil je?” Hij meende het! De volgende dag belden ze over de details en het was officieel: ik was gevraagd om iets te schrijven. Voor euro's! 


Geen opmerkingen:

Een reactie posten