Pagina's

zondag 23 februari 2014

17. Een meesterlijke thriller

Hoewel ik al dacht te weten dat de research master veel te moeilijk voor mij zou zijn, de algemene sociologie master 'het afvoerputje voor de matige sociologen' was en de specialisatie tracks ook niet veel soeps waren, moest ik van mezelf naar de mastervoorlichting. Al was het maar om mijn moeder (en de rest van mijn omgeving) ervan te overtuigen dat er niks voor me tussen zat. Met frisse tegenzin sleepte ik mezelf naar de voorlichtingsavond.
De eerste specialisatie was beleid. Zoals jullie, lezers, weten, een van de takken van de sociologie waar ik een haat-liefde relatie mee heb. De presentatie werd toegelicht door een vriendelijke Ier, hij sneed interessante vraagstukken aan en de vakken waren ook lang niet slecht. Toch blijf ik bij mijn standpunt: beleid maken is rennen op een lopende band, je bereikt niks, maar bent wel lekker bezig.
Economie lag me op de middelbare school al niet. Dat is tijdens de studie niet veranderd. Ik kan niet eens uitleggen wat ik er niet aan begrijp. De economische kant van sociologie was  geen succes voor mij. Kortom: een nee voor organisatie en arbeidssociologie.
De derde presentatie was eentje van mijn potentiële-kansmakers-lijstje: gender, seksualiteit en de samenleving. In m'n bachelor had ik me er al in gespecialiseerd. Seks, lekker controversieel. Gender had ik er afgelopen jaren maar voor lief bijgenomen. De grote vraag was: had mijn fascinatie voor het onderwerp zijn houdbaarheidsdatum al bereikt? De presentatie duurde maar tien minuten maar het was al snel duidelijk. Ik was zo goed als verzadigd met dit onderwerp.
Lichte kansmaker nummer twee was cultuursociologie. In de bachelor had ik 'cultuur' in de brede zin van het woord erg boeiend gevonden; de hoe-werkt-de-moderne-samenleving-cultuur. Helaas legde de master cultuursociologie de nadruk op cultuur in de enge zin van het woord: kunst. Hetzelfde gold min of meer voor stadssociologie: leuk als vak maar too much voor een specialisatie. Algemene sociologie was een combinatie van bovenstaand: kies de vakken die je leuk vindt en schrijf je scriptie in het Nederlands. Klonk zonder meer aanlokkelijk, maar de verhalen over de matige waarde van het diploma waren me te beangstigend.
Conclusies van de voorlichting: 'daar wil ik niet aan beginnen'; 'zeker niet'; 'nee'; 'mwa'; 'neuh' en 'niet mijn mastertijd waard'. Was ik mega arrogant geworden, hield ik niet van sociologie of waren de specialisatie masters gewoon niet iets voor mij? Was het misschien tijd om na drie jaar gulzig van sociologie gesnoept te hebben nu even een pauze te nemen? Het was hoe dan ook een licht betreurende vangst na een voorlichting van zes masters.

Aansluitend was de voorlichting van de research master of social science: de interdisciplinaire onderzoeksmaster voor sociale wetenschappers. Het eerste kwartier van de presentatie was er om de geïnteresseerde studenten bang te maken. Of ze wilde door zichzelf op een mega voetstuk te plaatsen de helft afschrikken. Toelatingseisen dit, hoge standaarden dat, uitsluitend bedoeld voor de excellente studenten zus, veel eisend zo.
Daarna lieten ze een geweldig studieprogramma zien. Schijnbaar oneindige keuzeruimte en specialisatie richtingen, lessen gegeven door uitsluitend de beste docenten van de universiteit, helemaal gericht om je te ondersteunen in het masteronderzoek dat jij wilt doen. Bovendien krijg je allerlei kansen om te netwerken en iedereen die hier is afgestudeerd die wilde promoveren heeft een promotieplek gevonden.
Sterre deed: huiver, huiver, kwijl, kwijl, kwijl.

Op de fiets naar de borrel van m'n sportvereniging belde ik met mijn moeder voor een second opinion. Ik was doodsbang dat de reseach master me nooit zou lukken, en toch wilde ik. Was het omdat het moeilijk en hoge status had of omdat ik het écht leuk vond? Ik ben wel een nerd met een passie voor sociologie, maar ik ben geen stuut met een passie voor hoge cijfers. En dat alles in het Engels? Hoe zou ik dat in vredesnaam overleven?
M'n moeder zag de research master natuurlijk wel zitten, maar hoe dan ook had ze er vertrouwen in. Als ze me niet zouden aannemen, zou ik wel iets anders vinden, stelde ze. Als ze me wel zouden aannemen zou ik alle vakken met hakken over de sloot halen. Ik ben niet het standaard onderzoekstype, maar ik zou er waarschijnlijk wel onwijs van genieten.
De zomer voor ik begon aan mijn bachelor was ik ook doodsbenauwd geweest: bang dat het totaal zou mislukken, dat ik het Engels niet zou trekken en dat ik door de weinige contacturen binnen de kortste keren in de goot zou liggen van al 'studentenleven'. Maar, studeren werd één groot feest. Met in de goot liggen erbij, maar vooral omdat de studie een schot in de roos was geweest. Door dat Engels had ik me ook wel heengeslagen.
Misschien vind je het wel zo spannend omdat het je iets waard is”, stelde mama voor. Natuurlijk had ze gelijk. Dit was spannend op de goede manier. 

 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten