Pagina's

zaterdag 8 maart 2014

19. Spoedcursus afrekenen met sollicitatie ontwijkend gedrag

Het was inmiddels november. De eerste tentamenweek van mijn laatste halfjaar studeren was volbracht, het tweede en volgens mijn planning laatste studieblok was begonnen. Het werd dringend tijd om te zorgen dat plan B vaste vormen zou krijgen. Want hoe leuk de baantjes die ik had ook waren, ze vervulde niet de groots en meeslepende dromen die ik voor dit half jaar 'sabbatical' in gedachten had.
Het enquêteer veldwerk liep op z'n eind. Hoewel ik steeds doller op mijn oppaskinderen begon te worden, was één dag en één avond in de week oppassen ongeveer het maximale aantal oppasuren dat ik de rol als surrogaat moeder aan kon. Één radio-uitzending in de drie weken bood niet genoeg werk voor de hele week. Feministischjournalist was niks voor mij gebleken. Over de stage bij het seksuelevoorlichtingsbureau had ik niks meer gehoord en ik had geen aandrang om ze zelf te mailen. En full-time bloggen? Het moest niet uit de hand lopen en die ene schrijfopdracht was tot nog toe de enige opdracht geweest. 

In de afgelopen maanden had ik mijn ogen en oren open gehouden en m'n fantasie bovenal de vrije loop gelaten. Ik had overal gevraagd of iemand een leuke stage of baan wist. Docenten, vrienden, redactieleden, studiegenoten, teamleden, stief-/schoonfamilie, kennissen en blogfans. Inmiddels had ik een hele lijst online vacatures verzameld waar ik al weken naar langs surfte om te zien of de deadline al verstreken was. Typisch sollicitatie ontwijkend gedrag. Dit riep om harde maatregelen.
Ik liet me inspireren door een van mijn voorbeelden: Pippi Langkous. Ik had haar wijsheden weer herontdekt tijdens een avondje oppassen. De olijke dame geeft in een aflevering namelijk een spoedcursus 'uzelf tot de orde roepen' (minuut 5.20). Anika vraagt Pippi namelijk wie haar 's avonds naar bed stuurt. Ze heeft immers geen ouders. Pippi's antwoord is briljant: “Eerst zeg ik vriendelijk tegen mezelf: Pippi, het is bedtijd. Als ik niet luister zeg ik het wat strenger: Pippi nu moet je wel naar bed hoor. Luister ik dan nog niet, dan krijg ik een pak sláág!?!”
Het was tijd om mezelf streng toe te spreken. Ik kan het tegen vriendinnen, ik kan het zeker tegen m'n zusje, ik kan het ook tegen mezelf. Plagerig en streng schreef ik een post-it voor op m'n computer. “Ga solliciteren, bitch.” Het briefje mocht toch echt niet weg voor de brieven en mails verstuurd waren.

Het klinkt misschien als een idiote methode, maar het werkte als een tiet! Na twee, hooguit drie dagen geërgerd naar het briefje gestaard te hebben, gaf ik toe. Ik schreef in één dag twee sollicitatie brieven en de dag erna de derde. Functies: hoofdredacteur van het studentenblad van sociologie, notulist bij een commercieel onderzoeksbureau en leerling-redacteur bij het universiteitsblad.
De baan voor notulist was bedoeld als bijbaan, het onderzoekselement was een bijkomstig voordeel. Hoewel ze vroegen naar een eerste- of tweedejaars student, zag ik mezelf het werk wel doen. Ik had notuleren in commissies waar ik in had gezeten wel leuk gevonden en ik wilde onderzoek buiten de universiteit wel eens ervaren. Ik was ideaal voor de baan legde ik ze in mijn sollicitatiebrief uit: ervaren, verantwoordelijk en enthousiast.
Na een week kreeg ik bericht dat ik het niet geworden was, omdat ik niet aan de eisen voldeed. Waarom zou ik niet geschikt zijn? Ik belde ze op voor opheldering: ze vonden me te ver in mijn studie, ik zou te snel weer weg zijn. Tja, daar had ik niet van terug. Ik kon niet ontkennen dat ze waarschijnlijk gelijk hadden. Maar ik heb lekker wel niet gezegd dat er een spellingfout in de vacature stond.
De andere twee vacatures kregen een langer staartje, waar ik in een volgende blog over zal schrijven. 


Geen opmerkingen:

Een reactie posten