Pagina's

woensdag 5 maart 2014

Wat is werk?

Door een debat in de Balie tussen de vicepremier en ambassadeur van de jeugdwerkeloosheid Lodewijk Asscher en een panel met ongeruste studenten zouden beleidsmakers en 'slachtoffers' nader tot elkaar komen aangaande het probleem van de torenhoge jeugdwerkloosheid van bijna zeventien procent. Het debat was ´uitverkocht´ (80% had een vrijkaartje) en ik zat eerste rij naast Tamar die natuurlijk onze kaartjes had geregeld. Op het podium zaten zeven studenten met vragen, dagvoorzitter Teun van de Keuken en Lodewijk Asscher.

Het inleidende praatje van Asscher was een historische beschouwing van het ontstaan van jeugdwerkloosheid en de gevolgen die het kan hebben op de rest van iemands carrière. Conclusies: als je maar niet langer dan twee jaar werkloos bent komt het wel goed, in de jaren tachtig was het allemaal veel erger en bovendien zal het net als toen wel weer aantrekken. Tamar en ik werden afgeleid door het pak van Asscher dat te krap zat en de rafels aan het pak van Van de Keuken.

Na het praatje van Asscher mochten de studenten op het podium hun vraag stellen. Als eerste Elise Crabbedam, voorzitter van de studentenvakbond ASVA. Haar vraag ging niet zozeer over jeugdwerkloosheid maar het beleid rondom studiekeuze: hoe kon Asscher het verantwoorden dat er zoveel scholieren richting de techniek worden gestuurd met als belofte dat er later veel werk voor hen zal zijn, hoewel uit het verleden blijkt dat 'veel werk' helemaal niet valt te voorspellen?

Voor mij zat de voorzitter van de CNV jongeren Michiel Hietkamp te glunderen. De organisatie die onlangs een site had gelanceerd waarop staat hoeveel baankans je met welke opleiding hebt. Een vrij deprimerende site voor alle studenten die zich niet bezig (willen) houden met het milieu. Op het podium uitte miskende politicologen zich.

Zo ging het debat nog een tijd door. Vraag na vraag ging over scholing, het beleid rondom studiekeuze en studiefinanciering, vermengd met emotionele argumenten. Asscher was charmant, ad rem waar mogelijk, ver vrij politiek correct en bijna volledig apolitiek, hij was het constant met iedereen eens, wenste het beste voor iedereen, wilde een kleine overheid die een grote invloed had. Het was onmiskenbaar verkiezingstijd.

Op Twitter zag ik dat de zaal teleurgesteld was in deze afdwaling en hongerig naar een debat dat daadwerkelijk over jeugdwerkeloosheid ging. Echter, toen het publiek vragen mocht stellen, bleek het lamgeslagen. Een verdwaasde permanent werkloze man greep de microfoon om Asscher te beledigen, een jeugdwerker riep op tot zelfredzaamheid en oog voor de moeilijkheden van gediscrimineerde jongeren en een jongen van Turkse afkomst bejubelde de mogelijkheid van sociale mobiliteit van Nederland (die sociologisch niet zo groot is als de politiek graag doet vermoeden).

Ondanks dat er vooral veel gekletst werd en weinig gezegd liep het debat gruwelijk uit. Voor een socioloog was de hele avond een deceptie vol slecht geïnformeerde debaters en onkundig debatmanagement.



Het debat was een duw en trek werd van mensen die er ook niks aan kunnen doen hoeveel banen en zijn en allemaal graag naar elkaar wijzen. Ik kan niks want ik heb de verkeerde opleiding gedaan, niet de politiek maar het bedrijfsleven is verantwoordelijk voor het arbeidsaanbod, als je gepassioneerd (lees: bereid over gruwelijk over te werken) ben kom je er heus wel. Onderweg naar huis moest ik wel denken aan werk. Wat is werk? Is het iets creëren, is het iets bedenken, is het iets uitvoeren wat iemand anders heeft bedacht? Of is het bovenal mensen doen geloven dat je je werk (goed) doet?

Asscher begon zijn speech met de vraag 'wie wilde er vroeger voetballer worden'? Hijzelf had dit ooit ook als droom te hebben gehad. Dat is helaas niet gelukt en dus werd hij maar vicepremier. Goed om te weten dat onze vicepremier en minister van Sociale Zaken dit ook niet zo gewild had.

Ook Hietkamp voor mij wilde vroeger voetballer worden. Ook zijn dromen zijn veranderd en ondanks dat hij nog geen dertig is, heeft hij een aardige dagbesteding gevonden. Beide heren hebben een drukke baan, maar kennelijk ook tijd om op avonden als deze te verschijnen. Zouden ze de volgende dag weer om negen uur op kantoor zitten of zouden ze een uurtje later mogen komen omdat ze de hele avond 'gewerkt hebben'? Hebben ze de hele avond gewerkt? Of hebben ze iedereen er weer van op de hoogte gesteld van wie ze zijn, en is dát hetgeen dat ervoor zorgt dat ze een baan hebben? Is het het werk dat de baan is of is het de rol die gespeeld wordt op het schouwtoneel? Ieder speelt zijn rol en krijgt zijn deel?




Bovenstaande blog is geschreven omdat ik naar dit debat wilde en daarvoor het college Media Life moest missen. Een vervangende opdracht waarbij ik kon werken aan mijn blog en tegelijkertijd praktijk ervaring in Media Life kon opdoen. 


Geen opmerkingen:

Een reactie posten