Pagina's

donderdag 3 april 2014

21. Durf te vragen, met gehoningde woorden

Het beslissingsmoment was daar. Maanden had ik gefantaseerd: nog één vak, één tentamen, en dan was ik zo vrij als een vogeltje, kon ik het leven bij zijn lurven pakken en ging ik mijn dromen waarmaken. Het laatste verplichte tentamen was binnen handbereik en luidde de klok met de boodschap dat ik moest beslissen wat ik het tweede semester ging doen. Daadwerkelijk beslissen. Geen vacature jacht, geen sollicitatiebrieven, maar echt beslissen: de vak inschrijving voor het tweede semester was begonnen en als ik verder wilde studeren dan moest ik nu kiezen. Als ik dat niet zou doen, dan had ik geen plan en moest ik hopen dat ik een positieve reactie op mijnsollicitatiebrieven. Het universiteitsblad had mijn sollicitatiebrief voor leerling-redacteur in handen en ook het sociologie studententijdschrift, opzoek naar een hoofdredacteur, wist dat ik serieuze interesse had, maar van beiden had ik al een paar weken niks gehoord...

In twijfel over wat ik moest doen, ging ik een weekend naar mijn moeder. Als een ware Socrates, die zijn leerlingen nooit antwoorden maar enkel vragen gaf en hen daarmee zelf tot het ware antwoord lieten komen, bood mijn moeder mij een verbale spiegel. Ik wist namelijk allang dat ik hoe dan ook verder wilde studeren. Ik had allang uitgezocht welke vakken ik wilde volgen. Ook hierover had ik namelijk gefantaseerd. Hoe heerlijk is het om je te laven aan kennis, niet omdat je het vak moet halen, maar gewoon omdat je het onderwerp interessant vindt. Avondcolleges bij de interdisciplinaire afdeling van de universiteit, een media college voor mijn journalistieke vorming, een vak over hoe Nederland werkt als grap en afsluiter voor mijn bachelor sociologie, retorica omdat ik het principe van het begrip van de ars rhetorica zo mooi vindt en als laatste Engels ter voorbereiding van mijn master. Niet welke en of, maar hoeveel vakken ik zou gaan volgen zou afhangen van of ik al dan niet en wat voor een baantje ik ernaast zou doen: leerling-redacteur of hoofdredacteur. De onrust die ik voelde was dus niet onrust omdat ik niet wist wat ik wilde, het was onrust omdat ik niet wist of ze me zouden aannemen.
“Waarom bel je ze niet gewoon?” vroeg mijn spiegel. Ja, waarom eigenlijk niet? Omdat ik hen tijd wilde gunnen voor de beslissing of ze me zouden uitnodigen voor een sollicitatiegesprek. Als sollicitant kan je jezelf maar beter niet brutaal opdringen, toch?
Al snel realiseerde ik me dat dit een onzinnige redenatie was. Ik wilde toch journalist worden? Journalisten zijn brutaal en opdringerig. Daar zijn het journalisten voor. Ik kon die vent best bellen en allervriendelijkst doch dringend vragen of ze er al aan toe waren gekomen mijn brief te bekijken, dat ik helaas gedwongen was om de planning van aankomend semester rond te krijgen, dus of ik hen niet al te veel van last zou zijn als ik hen vroeg om me even te laten weten of ik aangenomen zou worden of niet. Beetje overdrijven en vooral je woorden suikeren, dat is hoe je dingen gedaan krijgt had ik in de loop van de tijd ontdekt.

De reactie was van de hoofdredacteur van het universiteitsblad was vrij onverwacht: "Ja wat goed dat je belt! Ik moet er echt aan deze week, vandaag eigenlijk nog. We hebben echt dringend iemand nodig, het is echt een gekkenhuis hier. Ik merk gewoon dat er van alles blijft liggen. Zou je anders eerder kunnen beginnen?"
Eerder beginnen? Eigenlijk niet maar zo'n aanbod kon ik natuurlijk niet afslaan, dus ik gaf een ja met een slag om de arm. "Goed om te weten. Ik ga je vandaag nog een mailtje sturen voor een sollicitatiegesprek."
Helemaal springerig van de opluchting dat ze niet boos werden en het overwinningsgevoel die door mijn lijf borrelde hing ik op. Mijn moeder had leunend tegen de kast staan kijken en keek me trots én met een 'zie je wel'-gezicht aan. Whatever. Ze had me een perfecte opvoeding gegeven om me tot ontpoppen tot journalist. Zou dit grapje ook werken bij de Job, de chef redacteur van het studententijdschrift? 


Deze afbeelding is gemaakt door De Magische Bongerd 

 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten