Pagina's

zondag 25 mei 2014

28. Groot blijven dromen, maar kleine stapjes vandaag

Na weken misère was het genoeg geweest. Ik kon niet langer als een halve werkloze op de bank hangen en de tijd aan mij voorbij laten gaan. Ondanks alle aanmoediging van vrienden van familie om na ruim drie jaar rennen en vliegen even lekker te genieten van de vrije tijd, had ik last van morele jeuk: ik voelde mij schuldig omdat ik geen baan had.
Sinds mijn 15e had ik altijd school/studie én baantjes gehad. Geen van beide hebben was een heel bevreemdend gevoel. Het was dan wel niet helemaal mijn eigen planning geweest om nu werkeloos te zijn, en ik was niet helemaal studieloos, maar toch. Ik was zeker geen 40 uur in de week nuttig bezig, naar schatting nog geen vijftien! Ik schaamde voor mijn luiheid. Hoewel ik niet gelovig ben opgevoed, deed dit gevoel sterk denken aan de calvinistische levensfilosofie. Iets in mij zei: "Wat? Thuis zitten en 'genieten van je vrije tijd'? Ben je helemaal van de pot gerukt?! Werken jij. Afzien, buffelen, knallen. Rusten doe je ná arbeid, niet na … niks doen". Ik zag in dat dit een totaal belachelijk idee was, maar ik moest het toegeven en er naar handelen. Het was weer 'en-nu-pak-je-jezelf-bij-elkaar-en-ga-je-iets-doen'-tijd.
De grote vraag: waar te beginnen als je bijna geen vertrouwen hebt in jezelf als nuttige werknemer? Baby stapjes. Baby stapjes om mijn grote angst klein te maken en baby stapjes weer terug naar die arbeidsmarkt. Langzaam begon ik het drama dat zich (in mijn ogen) had voltrokken te relativeren. Misschien was het niet zo gek dat ik niet in één maand een wereldberoemde journalist geworden, of professioneel journalist for that matter. Misschien was betaald worden voor iets wat ik nog niet kan gewoon te mooi om waar te zijn. BillyJoel zong het zo mooi: 'Slow down, you crazy child. You can't be anything you want to be before your time' (vrije samenvatting). Misschien was het beter als ik mijn dromen klein hield. Of eigenlijk, mijn dromen groot, maar de stappen erheen klein, behapbaar en vooral dicht bij wat ik nu al kan, niet wat ik over een paar jaar hoop te kunnen.

Al enige tijd had ik het in mijn hoofd dat ik graag barista wilde worden. Het was hip(ster), maar los daarvan had ik de vreemde aandrang om een hartje in een cappuccino te kunnen maken. Het voelde een beetje als een kinderlijke fantasie, net als dat je wel brandweer wil worden of naar de maan. Maar in de grote mensen wereld kun je niet van de een op de andere dag astronaut worden. Daar is focus voor nodig. En ik had nou eenmaal gekozen voor een ander pad, dat van de sociale wetenschap. Boeken lezen, cultuur duiden, dat soort dingen. Welke socioloog wordt er nou barista? Juist, eentje die geen betere of interessantere baan kan vinden. Nog zo'n onzinnig oordeel dat je moet erkennen, wegsmijten en aan voorbij gaan.
Bovendien, zo'n klein schijnbaar onbenullig baantje was wellicht precies wat ik op dit moment nodig had. Lage verwachtingen, hoge slagingskans. Ga maar na. Hoe moeilijk kan het zijn om, in een tijd waarin iedereen helemaal wild lijkt te gaan op een 'goede' kop koffie, een baantje te vinden als barista? 

In het 'peper in mijn eigen reet' moment ging ik weer op zoek naar vacatures, deze keer mét laagdrempelige eisen en wijd bereik: een simpel baantje in de horeca (wat ik al min of meer kan en ervaring in heb), waar ik koffie kan zetten en waar ik overdag kan werken (want de avondcolleges gingen gewoon door). In één weekend stuurde ik maar liefst vier sollicitaties de deur uit. Een theehuis, een koffiezaak, een broodjes winkel en een bioscoop met espresso apparaat. Hoppa! Lieve lezers, als ik een ding heb geleerd dit jaar, is het sollicitatie-brievenschrijven, maar daarover later meer.  

Het theehuis reageerde als eerste en voor ik het wist had ik mijn eerste dienst, met koffiecursus en al! Nog geen week nadat ik had besloten om toe te geven aan mijn kleine bereikbare verlangen om barista te worden, stond ik melkschuim te walsen en zag ik een collega een hartje in de koffie gieten. Het zou niet lang duren of ik kon dat ook. Een klein hoera succes moment met grote impact. 



Geen opmerkingen:

Een reactie posten