Pagina's

zondag 8 juni 2014

29. Zeg Roodkapje waar ga je hene?

Nog steeds knaagde het, ik wilde een glorieus leven met een droombaan. Maar ik was bang dat ik de kans op die droombaan mis zou lopen als ik nu een fout maak. Ik had bovendien een flinke dreun van het pad af gekregen door dat ontslag. Het bleef onherroepelijk in mijn hoofd gonzen. Hoe moest ik nou ooit nog werk vinden? Een echte baan, bedoel ik. Dat baantje bij die koffietent, dat was meer een soort bloemen plukken langs het pad. Als ik niet uit keek verdwaalde ik in het bos, wolven, alles. Nee, ik moest terug het pad op en als een malle met mijn mand naar Oma arbeidsmarkt.



Om mijn focus erbij te houden moest ik me vasthouden aan wat ik wist over het krijgen van een droombaan. Mijn opa is een mooi voorbeeld. Hij heeft zijn MULO diploma na de oorlog cadeau gekregen, maar tijdens zijn hele leven is hij blijven studeren tot hij Master in de Economie was en directeur van Philips. Zijn wijsheid: “Een ons doorzettingsvermogen is meer waard dan een kilo verstand.” Als je iets wilt bereiken, moet gefocust blijven en volhoudend zijn. Het klassieke recept: absolute toewijding in combinatie met een scheut perfectionisme dat je dwingt om niet te rusten tot het op en top af is. Uren en uren oefenen en vooral alle leuke zijweggetjes en afleiding ervoor opofferen. Mijn opa studeerde naast een fulltime baan elke ochtend van 6 tot 9. De bikkel.

Helaas voor mij, ben ik niet zo van de lange adem en ik ben nogal gek op zijweggetjes. Of het nou gaat om tentamens maken, diëten of duursporten, de monogamie van absolute toewijding is niet aan mij besteed. Ik ben een passionele sprinter, maar ik zal waarschijnlijk nooit een marathon lopen. Ik ben meer van de wing-it-methode: beginnen en gaande weg à la houtje touwtje oplossingsgericht werken, frutten tot er een semi-toonbaar resultaat is. Just wing it.

Die specialistische droombaan kon ik dus wel op mijn buik schrijven. Moedeloos stortte ik mijn hart uit bij mijn vriendin Fleur. “Ik kan het wel allemaal bedenken, hoe je groot en gewichtig wordt en dat dat niet bij mij past, maar ik vind het desalniettemin heel erg stom. Kun je even zeggen dat het allemaal wel goed komt?”

Echter, Fleur laat zich niet commanderen door smeekbeden en bovendien heeft ze zo haar eigen relatie met 'excellentie'. Als raadslid van de studentenraad komt ze nogal eens studenten, docenten, beleidsmakers en politici tegen die nogal geilen op excellentie. “Ster, luister. Je hoeft helemaal niet excellent te zijn. Middelmatigheid is net zo goed prima. Ik word zo moe van almaar die mensen die excellent willen zijn. Doe eens gewoon een keer normaal! Daar hebben we er veel meer van nodig: normale middelmatige mensen.” Na deze uitlating was het even stil. Dat wil zeggen, we staken een groot verkeersplein over, maar wij waren stil.

Aan de overkant hervatte ze het gesprek. “Wat jij wel kan, is veel ballen in de lucht houden. Kijk eens hoeveel dingen jij tegelijkertijd doet! Studie, radio, schrijven, vriendje, vriendinnetjes. Dat is ook knap.” Ja, zo kan je er ook naar kijken. Mijn wing-it-methode is uitermate geschikt als je altijd meerdere klussen tegelijk doet. Als ik meerdere projecten heb, floreer ik.



En ik ben niet de enige. Uit onderzoek blijkt dat de arbeidscontracten de afgelopen veertig jaar sterk veranderd zijn. Er heeft een verschuiving plaats gevonden van een 'veertig uur in de week, veertig jaar bij één bedrijf'-contracten naar een 'parttime of zelfstandige met elke vijf jaar een ander carrière pad'-contracten. Dit gaat over de veertig jaar sinds vrouwen zijn toegetreden tot de arbeidsmarkt. Het geeft toch te denken, zou dit een gender ding zijn?

Wanneer er gekeken wordt naar doelstellingen van professionals, blijken mannen een vrij homogene groep te zijn die hun hele leven gestaag een stijgende lijn laten zien als het gaat om inkomen of status. Het functioneren van professionele vrouwen is voor deze arbeidsstatistici een moeilijkere kluif. Vrouwen baseren beslissingen op veel meer factoren dan mannen, kinderen, man, vriendinnen, politiek, passie, collega's, etc. etc. Volgens de wiskundige chaos-theorie wordt een voorspellende variabele onvoorspelbaar als hij gestuurd wordt door te veel verschillende factoren. Vervelend en wispelturig zou je kunnen zeggen, of verfrissend en creatief. Het is maar hoe je er naar kijkt. Chaos, ergo wing-it.
 

Volgens mij is met deze verandering 'de baan' ten dode opgeschreven. 'De' carrière is een verouderd idee. Mijn opa is een prachtig mannelijk, 'veertig uur in de week, veertig jaar bij Philips' voorbeeld. Inspirerend, zonder meer. Maar ik ben mijn opa niet en hij is al bijna dertig jaar met pensioen.

Ik hoef niet te zoeken naar één baan, dus ook niet naar één kans om op hét pad te blijven. Ik hoef enkel opzoek naar werk. Werk voor nu of voor een tijdje. Tenminste, als ik klaar ben met studeren. Van het pad betekent nog niet gelijk dat je verdwaald bent of opgegeten zal worden de wolf. Het kan zomaar zijn dat je gewoon een mooi veldboeket plukt of misschien kom je wel een stel dwergen tegen die in een diamantmijn werken?! Ik besloot niet langer bang te zijn dat ik fouten maak of 'de' kans laat lopen. Vanaf nu zou ik vertrouwen op wat mijn oom al jaren geleden wist: “Sterre vindt altijd wel werk”. 





 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten