Pagina's

zondag 7 september 2014

Debielenavond

Dinsdagavond is het 'echte debielen'-tijd. Na een dag studeren ben ik toe aan een avondje tv-kijken. Hoopvol zap ik langs de publieke en weeg mijn keuzes af. Wil ik millimeter journalistiek over de wereldwijde oorlogsdreiging en ander haantjes gedrag, een opinieprogramma met 'opvallende infographics' of emo-tv over gewone mensen. Aangezien ik de hele dag heb gelezen wat bijdehante onderzoekers denken van de wereldpolitiek, kies is voor de reality tv.
Na twee uur kijken sta ik versteld van hoe weinig reality tv te maken heeft met het in beeld brengen van de levens van echte mensen. Ik begrijp ook wel dat normale mensen zoals ik, die de hele dag op de bank naar een papiertje staren, weinig interessant zijn voor het brede publiek. Maar is er dan niks beters te bedenken dan drie uur lang achter een dwerg aanlopen en ongepaste vragen stellen?
De contracten van onze jongeren omroep ('Eet elkaars vlees of laat je overwandelen door een giftige vogelspin') hebben hun tijd kennelijk gehad. Ze waren toe aan een frisse wind. Wekelijks hebben ze twee onbekende jongeren met een zeldzame handicap bereid gevonden om zich te laten filmen, terwijl de regisseur hun moeizame leven nog een stukje ingewikkelder maakt. Een jongen zonder benen moet laten zien hoe hij gaat tanken en een meisje met aanstelleritis moet een dag zonder mp3-speler leven, zodat Nederland kan zien hoe ze zich ergert aan het hijgen van een oude knar.
En geen aflevering gaat voorbij zonder het seksleven van deze minder bedeelden te bevragen. 'Maar hoe zit het dan met de liefde, als je zo'n rare kwast bent als jij?' Bij zo'n vraag gaan al mijn alarm bellen af: dit gaat mij niks aan. Dat ik weet dat Silvie Meijs de bloemetjes buitenzet is tot daar aan toe, maar van totaal onbekend mensen die maar één keer in hun leven dertig minuten op tv zijn, moet, nee, mag je dat soort dingen niet vragen. Als ze namelijk een eerlijk antwoord mochten geven, wil niemand meer naar het programma kijken. Bovendien maken ze zichzelf totaal on-datebaar als ze laten zien hoe wanhopig ze zijn. Hoewel men daar dan weer een programma van kan maken.
En dan die belerendheid van de presentatoren. Heldhaftig bemoeien ze zich onder andere met de manier waarop de verse sterren denken om te gaan met het resultaat bijvoorbeeld van een ongewenste zwangerschap. Voor ik het weet zie ik een secundaire bekende moeder (met zelf een Poolse au pair) uitleggen dat het tijd wordt dat het hoogzwangere tiener meisje uit een achterstandswijk een bijbaantje neemt. Want laten we wel wezen, ondanks dat het uit is met de onuitstaanbare puber vader van de foetus, het meisje tijdens de verplichte bedrust haar vmbo-g met moeite afrondt en ze sinds de negentiende week niet meer rookt (stress stress stress), ziet het er nu niet naar uit alsof de verwachtte Jamie zometeen op hockey en hobo-les kan. En dat moet je een kind toch kunnen bieden, wil je dit babysterretjes succesvol opvoeden.
Voor het volledige implicaties van dit advies tot me doordringen, begint het volgende programma al. Even denk ik dat ik naar een talentenshow kijk, maar de jongen met een prachtige lach is niet de held, maar het stumper van het programma: het arme ding stottert namelijk. Daarom wordt hij drie dagen verbannen naar een bootcamp in hartje Limburg. Ondertussen is er niemand in het programma die er vertrouwen in heeft dat de jongen ooit een normale zin kan maken. Maar na veertig minuten in spanning afwachten, zien we hem trots over de catwalk over te lopen. Hij zegt drie keer zijn naam zonder te haperen, onder luid applaus van zijn familie en vrienden die een traantje wegpinken.
Ik vind het treurig om te zien hoe het geld van de publieke omroep gaat naar het poeren in de levens van mensen die het toch al niet makkelijk hebben, in plaats van naar het overschot acteurs en decorbouwers die jaren hebben gestudeerd op het vertolken van aansprekende volksverhalen.
Tijdens het reclameblok wacht ik op de vrouw met baart die een man zonder vagina heeft bezwangerd. Ze gaan samen bevallen op een tropisch eiland zonder stroom. De slogan van het programma: niks aan gedaan, gewoon heel raar. 


Geen opmerkingen:

Een reactie posten