Pagina's

maandag 6 oktober 2014

De dierentuin van mijn vader

Net als ik heeft mijn vader een beetje ADHD (of vuur je in reet en spaghetti met pindasaus in je hoofd, voor de anti-psychiatrie types). Hij zal het zelf natuurlijk nooit toegeven, maar het is een inside joke van het gezin dat als hij een beetje druk is zijn vriendin hem sust met de zin 'doe je even niet zo ADHD?'
Bij mij merk je het als ik bijvoorbeeld ├ęcht de deur uit moet er een kwartier over doe om al mijn spullen bij elkaar te vinden. Als ik dan voor de vierde keer definitief de deur achter de dicht trek, ziet het huis eruit alsof er een bom ontploft is. Als ik gregoriaans heb gehoord, ben ik het de rest van de middag nog aan het nagalmen. Hardop. Tijdens colleges maak ik liever stripjes dan aantekeningen en meest prominent: ik flap er alles uit wat er in mijn hoofd opkomt, ongeacht het moment, het publiek en zonder empathische intonatie.
Hoewel mijn tikken nog een beetje onontwikkeld zijn, zijn die van mijn vader beter uitgekristalliseerd. Een weekend bij hem en een hele dierentuin aan eigenaardigheden passeerd de revu.
Bij binnenkomst is hij een grote papa beer die je verstikt en verwarmd met zijn knuffels en kussen. Zijn diner lijken op die van een leeuw. Koeien bil, want ik eet volgens hem te weinig vlees en bovendien is het vrijdag. Hij loopt als een mier van de keuken naar de woonkamer, om alles op tafel te zetten. Gezien de concentratie duldt hij niemand in de keuken behalve zijn vriendin, die vanaf een afstandje in de gaten houdt of de broccoli niet aanbrand en de aardappels wel op tijd het vuur op gaan. Ach, zijn huis met zoveel vrouwen (zusje, vriendin en ik) vraagt om aanpassing en afsluiting. Aan tafel verandert hij in een slingeraap. Hij kan gedurende de hele maaltijd tussen drie of vier gespreksonderwerpen heen en weer slingeren, zolang hijzelf de volgende tak maar mag uitkiezen. Zus, onze cadeau moeder en ik voeren meestal nog twee gesprekken waar hij niks van mee krijgt. Ons gekakel is de kakofonie van de tropische regenwoud vogels die hij langs zich heen laat gaan, concentrerend op zijn volgende tak.
Als de maaltijd op is en hij een van zijn vrouwtjes de afwas heeft toegewezen, is het tijd voor 'Chocola!' en tv. Het nieuws en ander infotainment. Net als de poes die er op de bank bij kruipt, wil hij nu echt niet meer uit zijn vibe gehaald worden. Tijdens zijn kattenwasje moet je niet om knuffels vragen, laat staan het wagen om commentaar te geven op de programma's. Het is tv dus het is waar.
Na een of andere Britse detective druipt iedereen omstebeurt z'n nest in. 's Nachts komt de papa beer weer in hem naar boven en bromt hij met zijn gesnurkt om de zoveel uur het halve huis wakker. 'Stoor mij niet, ik ben gevaarlijk want ik knor en grom, zelfs als ik slaap.'
's Ochtend staat hij als moeder en vader mus in de keuken om voor iedereen een wormpje te vinden, terwijl de dames kwetterend aan tafel zitten boven de heerlijk geurende warme broodjes en thee. Na het ontbijt douchen. Beneden horen we hem met alle eendjes in de badkamer communiceren. 'Kwak kwak, kwakwakwakwak. Twiet twiet? Neeeeee, kwak. Misschien hier en daar een kwaak, maar geen twiet.'

Als ik hem zo zie en hoor, word ik benieuwd hoe mijn tikken tot uiting zullen komen. Het gregoriaans na zingen is waarschijnlijk nog maar het begin. Zal ik ook zo'n dierentuin worden? Of een pretpark met emo achtbanen en suikerspin sugar rushes. Misschien word ik een stad, met alle geluiden als inspiratie, vluchtige bewegingen als stromende mensen die allemaal op weg zijn naar hun eigen onbekende bestemming.


Geen opmerkingen:

Een reactie posten