Pagina's

dinsdag 17 februari 2015

De Hollandse eenheidsmaatschappij redt

De HEMA is de beste winkel van het universum. En dan overdrijf ik nog niet eens.
Bij elke crisis is de HEMA het ultieme laatste redmiddel. In de winkel zijn is kalmerend, er iets kopen ronduit helend. De HEMA is een soort eerste hulp box voor alle ongemakken, materieel dan wel emotioneel.

Een week geleden ben ik gestopt met een prestigieuze onderzoeksmaster en overgestapt naar een reguliere master 'algemene sociologie'. Het was niet zo dat ik onvoldoende stond, ik voelde me er niet thuis (zie vorige blog). Het schrijven van internationale, wetenschappelijke tijdschrift waardige papers, terwijl ik in het Engels amper uit mijn woorden kom, ging me niet bepaald makkelijk af. Ik kon het me steeds moeilijker voorstellen dat ik een van mijn docenten zou worden in de komende tien jaar. 
Hoewel ik gedurende mijn bachelor altijd heb geroepen dat algemene sociologie het 'afvoerputje' van de sociologie was, moest ik aan mezelf toegeven dat het idee aan deze master een opluchting was. In deze master kon ik nog steeds de sociologie bedrijven, ik mocht er zelfs een Nederlandstalige scriptie over schrijven! De algemene sociologie master sloot simpel weg veel beter aan bij mijn passies en bij wie ik ben. En je bent het aan jezelf verplicht om jezelf en je passie te volgen, niet?
Een week later, tijdens een kopje koffie met Christina (bekent van onder andere deze blog), die na 4 maanden ellende eindelijk haar eerste baan had gevonden, drong het ineens tot me door. Of liever gezegd, het drong zich aan me op. 'Ik ben gefaald. Straks ben ik afgestudeerd en then what? Dat wordt een ramp. Wat heb je nou aan zulke algemene kennis als sociologie?! Ik kan niet anders dan zo'n nep accordeonist worden, die je vaak ziet rondom stations en overdekte winkelcentra. Dagen lang trekken aan de accordeon, gekleed in een warme jas en handschoentjes zonder vingers, met de hoes voor de stuivers aan mijn voeten, voorbijgangers smekend aankijkend.' Kortom, paniek. 
Terwijl een week geleden mijn toekomst er in mijn puberale verbeelding nog zo geweldig uitzag. Ik zou een eigen bedrijf opstarten. Ik zou de nieuwe Silvia Witteman worden en ik wist ook al wat ik op mijn speech zou zeggen als ik over pak hem beet 5 jaar de Sonja Barend award (voor beste interviewer) in ontvangst zou nemen: “Ten eerste wil ik mijn ouders bedanken, mijn lief, mijn vrienden en mijn eindredacteur. Maar natuurlijk heb ik dit alles vooral te danken aan Karel Marx, Emile Durkheim en Max Weber. Zonder hen had ik het niet gekund.”
Als je van díe wolk afvalt, val je lang en hard. Christina moest alles uit de kast halen om die val te verzachten. Na een linksom geroerde chai latte met veel chocolade, stonden we buiten onder de terrasverwarming te knuffelen, terwijl ik met mijn betraande hoofd op haar schouder een hijs nam van haar sigaret. De storm ging weer enigszins liggen, maar mijn bij elkaar gefantaseerde toekomstige vakantiehuisje aan het stand was een kapot gewaaid hutje.

Na ons afscheid besloot ik een marker te kopen. Komend half jaar moest ik immers hoe dan ook nog studeren en dus markeren. De HEMA verkoopt mijn lievelingsmarkers. Precies de goede lengte, de goede kleur (oranje, zodat je ook 's avonds bij slecht licht kunt markeren) en een zachte stift. In de winkel kwam een ongekende rust over me heen.
Het is de normaal-heid die de HEMA uitstraalt. Geen a, b, of c merken, maar gewoon één merk, huismerk. Te koop voor hele euro's. Alles is turkoois of het heeft de tint roze waar niemand aanstoot aan kan nemen. Hooguit hier en daar een patroontje van degelijke sterretjes, streepjes of hartjes. 
Make-up is bedoeld om je eigen schoonheid te accentueren, zonder de pretentie dat je er een super model van wordt. Ze verkopen normaal eten zoals boerenkool stampot en bruin brood, drie kleuren huiswijn en Jip en Janneke champagne voor een feest. In de winkel normale mensen, met een normaal vrijdag middag humeur en normaal drukke kinderen.
Even geen universiteit met tentamens, geen hoge competenties of ambities, geen specialisatie en jezelf onmisbaar maken. Gewoon even een gemiddelde Nederlander zijn. Doe maar normaal in de Hollandse Eenheids(prijzen) Maatschappij Amsterdam.

Misschien moest ik hier maar gaan werken, dacht ik. Ze hebben vast een gemiddelde, pretentieloze, 9-tot-5 baan voor me. Filiaal manager of zo. Lijkt me prachtig. Ik kocht een marker, een balpen en eyeliner. En, om het laatste beetje paniek weg te eten, een halve eenheidsworst met mosterd.  



1 opmerking:

  1. Hema, het heerlijke Hollandse bedrijf dat eenzijdig betalingstermijn voor leveranciers heeft opgerekt naar 120 dagen. Dus je geld pas 4 maanden nadat je hebt geleverd overmaken (hopelijk gaan ze in de tussentijd niet failliet, want zulke maatregelen tref je als bedrijf niet zomaar). En zelfs 4% factuurkorting met terugwerkende kracht eisen van leveranciers, op facturen uit 2013.

    Maar hun reclame en spulletjes zijn zo schattig! En zo heerlijk hollands en pretentieloos...

    BeantwoordenVerwijderen