Pagina's

zondag 15 november 2015

Het kantoorleven, dat is pas schools


Er zijn studenten die klagen dat hun studie 'zo schools' is; verplichte aanwezigheid en wekelijkse opdrachten. Voor deze studenten heb ik nieuws, het kantoorleven dát is pas schools. Alhoewel, niet op een vervelende manier. Het is kennelijk gewoon een soort standaard ritme van leven. Sinds ik werk krijg ik namelijk steeds vaker flashbacks van mijn tijd op de middelbare school.
Het begint met de lengte van de werkdag. Idealiter ben je om half 9 op kantoor en kun je om een uur of vijf naar huis. 's Ochtends sta je op en smeer je je boterhammen. 's Avonds bij thuiskomst is het vaak eten, tv en naar bed. Tussen de middag hebben we een half uurtje pauze in de kantine (genaamd 'de keuken', alhoewel het afgezien van het koffieapparaat, een bestekla en een afwasmachine nogal ontbreekt aan kookattributen) of we lopen buiten een rondje. Tijdens het werken zitten we in groepjes zitten. Iedereen aan zijn een bureautje met z'n eigen identieke etuitje van het kantoor.
Ons kantoor doet aan flexwerken, wat betekent dat je elke ochtend mag kiezen waar je wilt zitten. Daardoor moet je aan het eind van de dag je tafeltje opruimen en je spulletjes in je kastje doen.
 Natuurlijk is het wel geüpgraded. Een groot verschil is dat we niet meer alleen in schriftjes werken maar dat er ook een computer voor onze neus staat. Hierdoor kan je je collega niet de hele tijd zien, maar een beetje opzij leunen om een grapje uit te wisselen is een kleine moeite. Ook een groot verschil is dat we niet op houten stoeltjes hoeven te zitten. Het kantoor is uitgerust met ergodynamische kantoorstoelen en ook de tafels en de computerschermen zijn af te stellen. Of zijn er inmiddels ook zulke goede Arbo-regels voor scholieren?

En niet alleen het dagelijkse kantoorleven heeft paralellen met de schooltijd. Ook uitjes en verzetjes lijken geïnspireerd op het schoolbestaan. Zo kwam er in september een fotograaf om een pasfoto te maken. Weliswaar niet voor mijn oma, maar voor mijn medewerkerspagina. Dus had ik niet een leuk gekleurd T-shirt aan, maar een jasje. We gingen, tot mijn spijt, ook niet met ons team (de geüpdatete equivalent van de klas) op de foto. Maar toch, ik bedoel: de fotograaf kwam en iedereen zag er op z'n paasbest uit.
Ik werd helemaal schoolreisje-giechelig toen we met z'n alle op bedrijfs- en teamuitje gingen. We gingen nog net niet met de bus, maar wel met de hele groep op stap. Ook zijn er regelmatig zijn er in de grote zaal lezingen en bijeenkomsten. Dan zitten we allemaal bij elkaar te luisteren naar het bedrijfshoofd of een collega die iets interessants gedaan heeft.

Maar het toppunt was de conferentie die me erg deed denken aan de Sinterklaasvieringen op school. De conferentie werd geopend in een grote zaal en niet zomaar een zaal: een gymzaal. Het rook er ook een beetje naar schoolbijeenkomsten, maar misschien heb ik dit verzonnen.
Het woord werd gevoerd met behulp van een aantal microfoons, wat ervoor zorgde dat je soms niet wist waar de spreker zich bevond, net als vroeger als een van de Pieten met z'n microfoon door de zaal liep en leerlingen aansprak.
En geef mensen een microfoon en ze beginnen spreekbeurten te geven. Net als op school was er een nogal groot verschil tussen de sprekers. De ene spreker weet in korte tijd een aansprekend punt te maken én de zaal aan het lachen te krijgen. Een andere spreker blijft maar zinnen aan elkaar rijgen door almaar 'en toen..., en toen...' te herhalen; of in academische geüpdatete taal 'en ik denk ook..., en ik denk ook...'. 
Voor mijn werk kom ik ook veel in aanraking met burgerinitiatieven, die soms wat weg hebben van de commissies op school. De ene commissie, bijvoorbeeld de feestcommissie, was nogal succesvol en bestond uit actieve populaire leerlingen. De andere commissie, zeg de schoolkrant, had een heel andere vibe en bestond vooral uit kritische leerlingen. Zo was het met die burgerinitiatieven ook. Het ene initiatief wordt gerund door ervaren bestuurders en zit strak in elkaar. Het andere initiatief is vooral ontstaan uit een ideologie.

Kortom, ik verbaas me telkens weer over hoe weinig verschil er is tussen de schooltijd en het kantoorleven. Een erg fijn verschil tussen beiden is echter wel dat we ouder zijn geworden, met als gevolg dat we met meer afstand met elkaar om kunnen gaan. Afstand genaamd de professionele houding, maar daarover later meer. 


Geen opmerkingen:

Een reactie posten