Pagina's

zondag 20 december 2015

De kluts

De kluts. Wat een raar woord eigenlijk. Ik moet altijd denken aan de aandrijver bij auto's of een soort ouderwets keukengereedschap. Maar de kluts, heb ik deze week ontdekt, kan nogal veel vormen aan nemen. Ik was deze week namelijk de kluts kwijt.
Het begon ermee dat we met de sociomeisjes een dagje naar de sauna gingen. Lekker ontspannen zou je denken. Maar wanneer een mens enigszins gestrest is, vanwege veel werk en veel moeten in het hoofd, is zwembadgeschreeuw van vriendinnengroepen in een sauna niet erg aangenaam.
Halverwege de middag ging ik er in mijn eentje op uit. Eerst probeerde ik te dutten in de rustruimte, waar Jan en alleman blijkbaar opgehaald werden voor klankschaal- en voeten-in-een-aquarium-vol-mini-piranha's-behandelingen. Derhalve zocht ik mijn heil ergens anders, waarna ik in een sauna waar Mien en Truus hun zoons wangedrag aan het bespreken waren belandde. Toen ik daarna, rechtstreeks uit de sauna, opzoek ging naar het dompelbad raakte ik de weg kwijt. Ik vond alleen een warme douche en daarna helemaal niks of niemand meer. Hopeloos liep ik rondjes in het mega wellness-complex. Poedeltje naakt en op het randje van paniek herkende ik uiteindelijk de stemmen van mijn eigen vriendinnen die op wonderbaarlijke wijze precies naast het dompelbad, mijn badjas en mijn handdoek stonden. Echt ontspannen was de middag dus niet en vanaf die zaterdagmiddag was de toon van de week gezet.


De volgende dag was ik mijn TAN-codes kwijt toen ik, vijf minuten voor ik de deur uit moest, nog even de huur aan Art wilde overmaken. Op de terugweg raakte ik mijn OV-chipkaart kwijt; nota bene tijdens een treinrit van slechts twintig minuten. Bij thuiskomst ontdekte ik dat ik één van mijn sloffen in Amsterdam had laten liggen.
Gedurende die hele week zat ik zonder lippenbalsem. De katten hadden die verzameld in hun eksternest, waarvan ik de locatie niet kan achterhalen. Geen lippenbalsem hebben in het winterseizoen is een crime omdat ik dan permanent met gescheurde, bloedende lippen rondloop. Verder was ik mijn puntenslijper, de wachtwoorden van zowel mijn e-mailadres als de account van mijn zorgverzekering, mijn eyeliner, de opladers van zowel mijn werktelefoon als mijn privételefoon en mijn haarelastiekje kwijt, maar goed, daar zijn haarelastiekjes voor gemaakt. Langzamerhand brokkelde mijn aandacht, inboedel en mijn hele wezen af.
De wekker ging niet af. Ik spelde de naam van een hoogleraar verkeerd in een digitale nieuwsbrief die naar ruim zesduizend mensen verstuurd is. Mijn contactlenzen waren toe aan vervanging maar ik had geen nieuwe in huis. Ik ontwikkelde een keelpijn waardoor ik langzaam maar pijnlijk mijn stem verloor. Ik was zonder dat ik het door had mijn vriendinnen vergeten, die massaal (nou ja, zeven van hen) appte of ik nog leefde, hoe dat leven verliep en of zij er binnenkort in pasten. Mijn nieuwe thuis stond op het randje van de afgrond door de ruzies die Art en ik 's avonds maakten en bijna ging mijn kerstvakantie in rook op omdat ik te weinig vakantiedagen zou hebben. Gelukkig bleek ik  gewoon verkeerd gekeken te hebben. En tenslotte raakte ik een kilo lichaamsgewicht kwijt, maar daar zal je mij niet over horen.

Wat ik niet kwijt raakte deze week was: mijn baan (halleluja), toch ook niet mijn lief en mijn huis (fiew!), mijn familie en ondanks dat ik ze een beetje genegeerd heb zijn mijn vrienden ook niet massaal naar de Noordpool vertrokken.
En verder de grote dingen? Zin in het leven? Ook dat heb ik nog. Afgezien van dat ene dramatische moment dat ik eindelijk al mijn spullen bij elkaar had, en ik halsoverkop de deur uit rende en riep: 'ik wil dood'. Maar dat was eigenlijk een beetje een zwartgallig, sarcastisch grapje om de sfeer voor mezelf wat te verlichten.

En mijn geloof in de toekomst? Dat ben ik ook niet kwijt. Vooral niet die van de nabije toekomst. Ik neem vanaf dit weekend twee weken vakantie van dit blog. Maar daarna ben ik weer helemaal terug!


Geen opmerkingen:

Een reactie posten