Pagina's

zaterdag 5 december 2015

Kattenpraat is niet geschikt voor met collega's

Met collega's is het altijd beter eerst een beetje af te tasten wat voor mensen het zijn, voor je al te eerlijk wordt. Je moet voorzichtig de mens achter het scherm leren kennen, voor je een Sterre-like uitspraak doet waaruit een Sterre-visie over drugsgebruik of Balkenende blijkt. Iedereen op kantoor ziet er representatief uit, dus aan de kleren kun je ook al niet opmaken wie je voor je hebt. Is het iemand die van vissen houdt of van Sumba, in november naar Vietnam gaat of tijdens de bouwvak met de caravan naar Bakkum? Ik heb me afgelopen maanden vaak vergist in het inschatten van mijn collega's in ieder geval. Gelukkig niet met desastreuze gevolgen, op een dispuut rondom katten na.


Je zou denken dat katten een politiek neutraal onderwerp is, maar niks is minder waar. Het is allang bekend dat er twee soorten mensen zijn: katten lovers en katten-what?-I-don't-care-mensen. Deze twee soorten mensen leven in totaal gescheiden werelden die onverenigbaar zijn.
Daar ik twee katten bezit, leef ik in de wereld der katten lovers. Eigenlijk zijn het Arts katten, maar ik geef ze eten en heb ze evenveel lief als ware het mijn eigen katten. Het zijn in die zin mijn stiefkatten zeg maar. Dientengevolge heb ik totaal geen begrip voor mensen die zeggen 'niks met katten te hebben.' Ik vind dat simpelweg ongelooflijk.
Andersom ben ik voor deze mensen onnavolgbaar. Zij begrijpen niet dat ik echt uit kan kijken naar het einde van de werkdag opdat ik bij thuiskomst twee katten om mijn benen heb dralen die na hun blikje dankbaar en tevreden zich komen wassen op mijn schoot.
Ik verbaas me over de desinteresse van deze mensen in de elegantie van de beesten, hun focus op een jachtspel en hun balans op het wasrek. Waarom zou je daar geen filmpjes van willen maken of bekijken? Het is toch evident fascinerend om de excentrieke autonomie en gulle liefhebbendheid in één wezen verenigd te zien?

Maar allez, je kunt niet van katten houden. Dat kan. Je kunt zelfs liever een hond hebben dan een kat. Sommige mensen vinden de lompe, hijgerige, kwijlende, onbeholpen, vaak stinkende, opdringerige, sukkelige, volgzame diersoort om een of andere reden aantrekkelijker dan katten. Liever kiezen zij voor een beest dat je dwingt om hem meerdere keren per dag te begeleiden naar zijn toilet en te aanschouwen hoe het te pas en te onpas zijn urine laat vloeien om zijn territorium af te bakenen, dan voor het tolereren van mijn katten gezwijmel. Weet je hoe katten hun territorium afbakenen? Door kopjes te geven. Maar goed, dat is allemaal prima. We leven in een vrij land zal ik maar zeggen.

Maar! Zeg alsjeblieft niet dat een kat vies is OK?! Die lijn is namelijk kei hard. Door zulke uitspraken te doen jaag je de katten liefhebbers, moi, flink op stang. Je mag van mij denken wat je wil, maar ieder weldenkend mens weet dat katten, die zichzelf de godganse dag nota bene schoon lopen te likken, de schoonste beesten op aarde zijn. Duidelijk?


 Een vergelijkbaar betoog hield ik tegen een vermeend gelijkgezinde collega, die mij op zijn beurt een blik gaf waaruit ik moest concluderen: katten moeten op het lijstje 'onderwerpen die je moet mijden bij vrienden van vrienden, vrienden van je ouders, mensen bij wie je meelift en collega's'.  


Geen opmerkingen:

Een reactie posten