Pagina's

zaterdag 12 december 2015

Masturdating

Een beetje moderne vrouw is zelfstandig. Financiële zelfstandigheid staat natuurlijk al honderd jaar op de politieke agenda, maar ook sociale en emotionele zelfstandigheid wordt, in ieder geval in mijn omgeving, breed gepredikt. Emotionele afhankelijkheid is voor potentiële partners, na een slechte adem, zelfs de grootste afknapper.
Eenmaal in die relatie, moet je dus waken voor een evenwicht tussen privé en relatie. Het is dan ook een wetenschappelijk feit dat een ideale relatie een balans is tussen verbondenheid en autonomie. Je moet je eigen vrienden hebben en het is mooi mee genomen als ze je vriendje mogen, maar als vrouw heb je ook onderdelen van je persoonlijkheid die misschien niet weerspiegeld worden in je vriend en die er wel mogen zijn.
Tuurlijk, je moet 'altijd blijven werken aan je relatie'  door regelmatig 'iets leuks' samen te doen en zo nu en dan 'even écht tijd voor elkaar te maken', maar je moet ook erop blijven letten dat je eigen individualistische ikje genoeg aandacht krijgt. En die autonomie komt bij voorkeur à la Sex and the City in de vorm van een cosmopolitan-brunch met jezelf en je vriendinnen.
Maar niet alleen met vrienden moet je zelfstandig zijn. Je moet het ook helemaal in je eentje kunnen. Het is zelfs een hele hype om te masturdaten: daten met jezelf. Alleen naar de film, alleen naar het strand, alleen uit eten.


Dat is het ideaal waaraan ik mezelf spiegel. Maar dan de praktijk. Zelfstandigheid en ik hebben een beetje moeizame relatie. Eigengereidheid, die heb ik onder de knie. Eigenwijsheid en ik zijn prima vriendjes. Zelfontplooiing en ik hebben een vruchtbare relatie. Maar mijn relatie met Zelfstandigheid is een beetje ... afstandelijk.
Om Zelfstandigheid te voeden besloot ik daarom iets te doen wat ik al drie jaar op mijn bucket list heb staan maar almaar niet durfde: alleen op vakantie. Legio aan vrienden spraken al lovend over alleen op vakantie gaan. Het immer echoënde argument is dat als je in je eentje reist, je 'altijd precies kan doen waar je zelf zin in hebt' én je in je eentje 'veel makkelijker contact legt met anderen'.
Ik zag er nooit zoveel in dit soort argumenten. Met mijn dominante karakter (noem het leiderschapskwaliteiten, het is en blijft gewoon dominantie) mag ik bijna altijd precies doen waar ik zelf zin in heb. En met al die geweldige vrienden om me heen (dominant ja, maar goddank niet asociaal) zie ik niet zo goed in waarom ik naar de andere kant van de wereld zou moeten reizen om allemaal nieuwe mensen te ontmoeten. Maar goed, het jezelf-uit-je-comfortzone-duwen-en-alle-tijd-hebben-om-te-schrijven argument vond ik dan weer wel aantrekkelijk.
Derhalve stapte ik in de trein op weg naar Brussel[1]. Onderweg las ik in mijn eentje een boek uit; ik vond zonder problemen een plek om te slapen en deed voor de rest van het weekend wat ik mezelf had voorgenomen: van café naar café hoppen en in elk café een uur of twee zitten schrijven. Via Whatsapp werd ik door mijn zusje aangespoord om toch ook iets van de stad te gaan zien. Omdat het rotweer was, werd dat het Magritte museum waar ik intens van heb genoten.
Maar dan. Hoe cool zelfstandigheid en solo reizen allemaal ook is, ik vond het ook vrij saai. Niemand om tegen te praten, afgezien van de hitsige tandarts en de verlegen wetenschapper die naast mij zaten in het restaurant. Niemand om je gedachten aan te spiegelen, grapjes op uit te proberen of je tot nieuwe inzichten te brengen. Ik ben namelijk, zoals eerder wel duidelijk is geworden, een nogal sociaal gericht persoon. Ik ga mooier schrijven van met geliefden praten dan van alleen in een stad zitten waar ze drie talen door elkaar spreken.
Mijn relatie met Zelfstandigheid is dus wat het blijft: een scharrel. Nu ik fulltime samenwoon, ga ik wat vaker alleen sporten of alleen lezen voor de hoognodige alleen-tijd, maar wel met de kennis dat Art één woonkamerdeur verder zit en mijn vriendinnen een belletje van me vandaan zijn. 

De collectieve inventie van Margritte, 1935





[1]   Dit was in het weekend van de aanslagen in Parijs. Nog voordat het dreigingsniveau sky high werd. Zo stoer ben ik dan ook weer niet.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten