Pagina's

vrijdag 8 januari 2016

Schijtkerst

Wat een opluchting kan het toch zijn om een goede drol te draaien. Zo één die zo ongeveer het hele plateau van de pot vult en na het doortrekken nog een tijdje door meurt. Vaak kost het produceren van de bolus wat moeite, maar dat maakt de bevalling des te bevredigender.
Mijn favoriet is de donker roodbruine die stevig in de kern is en aan de buitenkant bestaat uit een vormbare drab. Zo een waar de sesamzaadjes van gisteren nog onverteerd in gemengd zitten. Je kunt bij het zien van deze zaadjes twijfels trekken bij de voedzaamheid van de zaadjes. Je kunt ook tevreden zien dat het eten dat nog te traceren is in de drol in ieder geval niet op je heupen is blijven hangen. Een glas-half-vol-half-leeg-vraagstuk.
Helemaal ideaal is het als het poepen dag na dag gemakkelijk gaat en de kak elke keer de perfecte balans heeft tussen hard en zacht. Aanmodderen met van die halve diarree is niet hetzelfde als een boodschap afleveren. En een paar harde keutels eruit persen resulteert vaak in van die pijnlijke anusscheurtjes. Die twee afgewisseld is evident de hel…
Voor een Nummer Twee die niet onder de vier minuten gelegd kan worden heb ik bovendien het geduld niet. Geregeld sta ik onverhoop weer op onder het motto: als je er niet uit wil blijf je maar lekker zitten.
Ik was eens op een diploma-uitreiking van een geneeskundestudent die was afgestudeerd op het verband tussen ADHD en obstipatieproblemen. Het arts meisje had ontdekt dat drukke kinderen vaker verstopping hebben omdat ze niet lang genoeg op de WC blijven zitten. Er schoten gelijk twee gedachten door mijn hoofd, of eigenlijk drie: goh je meent het, wat een flut onderzoek en verspilde tijd, en oh dáár komt het door!

Zelf heb ik twee zomers terug nogal last gehad van pijnlijke onderbuikgevoelens die resulteerden in bloed in mijn poep. Het leek mij niet heel dramatisch. Er ligt na een toiletbezoek wel vaker bloed in de pot; ik ben immers een vrouw. Maar vriendin Tamar vond het feit dat het bloed door mijn poep aderde alarmerend. (En ja, ik kies mijn vrienden erop uit dat ze zonder blikken of blozen over dit soort onderwerpen kunnen praten.) Ze vond het zelfs zo alarmerend dat ik van haar naar de spoedeisende (!) hulp moest.
Het hele debacle eindigde in meer ziekenhuisbezoekjes dan me lief was. Ik werd namelijk behandeld door een omhooggevallen verpleger met beugel die nogal gecharmeerd van me was maar om de een of andere reden onverstaanbaar 'Dokters' tegen me bleef praten. De taalbarrière zorgde ervoor dat wij (zoals hij hemzelf en mij liefkozend noemde) niet konden vinden wat het was. De enige optie die hij gaf was samen een docu maken van mijn darmstelsel. Hij zou de cameraman worden, ik de set en alle acteurs.
Ik zag mezelf genoodzaakt een geneeskundevriendin mee te nemen als tolk. Toen de verliefde beugel erachter kwam dat er geen films van mijn binnenste zouden komen, kwam hij tot de vlotte, altijd passende conclusie dat ik een spastische darm had. Ik moest meer brood van de bakker eten. Hij had nog wel een adresje waar hij zelf ook altijd kwam.

Nou is een spastische darm volgens mij net zo'n welvaartsziekte als ADHD. Zoals mijn psycholoog het ooit omschreef: 'Kijk Sterre, als we in Afrika leefden, midden in een oorlog zaten en honger hadden, zouden we hier niet zitten praten over jouw ADHD. Maar in jouw leven is het een probleem en daarom gaan we er iets aan doen.' Een spastische darm en ADHD zijn resultaten van stress door langdurige overprikkeling. En in dit voor middeleeuwse begrippen hemelse bestaan wordt men nogal snel gestrest omdat het brein zich anders gaat vervelen.
De kluts kwijt, waar de vorige blog over ging, is ook zo'n stress-symptoom. Het medicijn: werk en verplichtingen een tijdje hard negeren, Downtown Abby binge watchen, sporten en slapen. Kortom heel hard chillen, zoals Art's broertje het zo treffend omschreef.
En dat is precies wat ik afgelopen twee weken heb gedaan. Daar bovenop had ik het genoegen om acht kerstdiners opgediend te krijgen waardoor mijn stressniveau perfect af te meten was aan de manier waarop dat eten er aan de onderkant uit kwam. Het begon allemaal wat stroef, maar doordat de afgelopen dagen het gepoep nogal een aangename bezigheid was, kan ik concluderen dat ik er weer tegenaan kan.

Gelukkig nieuwjaar allemaal!


Geen opmerkingen:

Een reactie posten